Verrekijker op statief: vanaf welke vergroting heeft u er een nodig

Vanaf welke vergroting een statief nodig is

Celestron trekt de grens bij 15x. Van 8x tot 12x is een statief volgens dat merk niet nodig, bij 15x en hoger wel. De British Astronomical Association legt de grens lager: alles boven 10x is moeilijk vast te houden en hoort op een steun.

Tussen 10x en 15x ligt dus een grijs gebied. ZEISS noemt 7x tot 10x de gewone vergroting voor verrekijkers die u uit de hand gebruikt. Wie met een 10x50 of 12x50 naar de sterren kijkt, vindt modellen in verrekijkers voor sterrenkijken.

Waarom meer vergroting het beeld laat trillen

Audubon legt uit dat een verrekijker met 8x vergroting de kleine bewegingen van uw hand ook 8 keer groter maakt. Bij 12x is dat effect dus nog sterker, en bij 15x of 20x loopt het verder op.

De RSPB noemt 8x of 10x het beste compromis tussen kracht en bruikbaarheid. Met sterkere verrekijkers krijgt u volgens de RSPB zonder statief moeilijk een rustig beeld.

De grootste groepen zijn 10x42 met 67 modellen en 8x42 met 60 modellen. Beide blijven binnen de grens van 12x die Celestron noemt.

Hoeveel modellen in de tabel 15x of meer hebben

Van de 382 modellen hebben 22 een vergroting van 15x of meer. Dat is een kleine groep naast de 67 modellen van 10x42 en de 60 van 8x42.

Daarnaast zijn 149 modellen geschikt voor een statief, ook onder 15x. In de volledige tabel staat per model de vergroting en de objectiefmaat. Voor een 15x-uitvoering met 56 mm objectief kijkt u bij de maat 15x56.

Zo zet u een verrekijker op een statief

1. Kies een model dat voor een statief is gemaakt. Vortex schrijft dat zijn adapter past op verrekijkers die voor een statief geschikt zijn.
2. Schroef de adapter op de verrekijker. Nikon biedt statiefadapters aan voor dit doel.
3. Zet de adapter op een statief met een 1/4"-20 aansluiting. Vortex noemt die maat voor zijn adapter.
4. Stel de hoogte van het statief in op uw ooghoogte en kijk daarna door de oculairen.

Wat gewicht en grootte uitmaken

De Royal Astronomical Society schrijft dat grote verrekijkers moeilijk te gebruiken zijn zonder standaard of statief. De RAS noemt 8x40 of 10x50 als maten om mee te beginnen, omdat meer vergroting of een grotere lens gewicht en omvang toevoegt.

Een 10x50 weegt gemiddeld 805,5 g bij een gezichtsveld van 105 m. De 12x50 komt op 812 g en 92 m, en een 8x56 op 1.110 g. Een 7x50 zit op 1.030,5 g.

De British Astronomical Association noemt 10x50 en 7x50 goede maten, met 8x40 als lichtere keuze. De Astronomical League adviseert objectieven van 50 tot 80 mm voor diepe hemelobjecten.

Een gestabiliseerde verrekijker als alternatief

Fujifilm bouwt gyro-gestabiliseerde Stabiscope-verrekijkers van 12x40 en 16x40 met 5 graden stabilisatie. Het merk richt ze op plekken met trillingen, zoals boten en auto's.

De Techno-Stabi-serie van Fujifilm gebruikt een prisma in een cardanische ophanging en een gyrosensor. Er zijn uitvoeringen met 12x, 14x, 16x en 20x vergroting.

Nikon verkoopt gestabiliseerde modellen van 10x25 en 12x25 met optische beeldstabilisatie. De Royal Astronomical Society merkt op dat gestabiliseerde verrekijkers met veel vergroting bestaan maar duur zijn.

Wanneer u het statief thuis kunt laten

Nikon schrijft dat een statief nuttig is bij lang kijken of bij sterke vergroting. Kijkt u kort en vanuit de hand, dan volstaat 8x of 10x zonder steun.

De 8x42 heeft een mediaan gezichtsveld van 130 m en de 10x42 een van 110 m. Het ruimere beeld van de 8x42 maakt zoeken zonder statief gemakkelijker. Meer uitleg over uw houding staat in hoe u een verrekijker gebruikt.

Voor vogels past 8x of 10x het best bij de RSPB. Bekijk verrekijkers voor vogels kijken voor modellen in dat bereik.