Verrekijker voor sterren kijken: 10 modellen met 50 mm lens of groter

Zo zijn deze verrekijkers gekozen

Op deze lijst staat een verrekijker alleen als de lens 50 mm of groter is en de uitgangspupil 5 mm of meer bedraagt. Per serie komt één formaat in het overzicht, het meest gekozen model eerst.

Alle cijfers komen uit de documenten van de makers. De uitgangspupil, de schemeringsfactor en de relatieve helderheid zijn berekend uit de lensdiameter en de vergroting. De makers drukken die waarden zelf niet af.

Keuzes voor elk gebruik en elke prijs staan in de hoofdlijst met beste verrekijkers.

Waarom de uitgangspupil bij sterren telt

Nikon legt de uitgangspupil vast als de effectieve lensdiameter gedeeld door de vergroting. Bij een 7x50 is dat 7,1 mm. Een grotere uitgangspupil geeft volgens Nikon een helderder beeld in het donker.

Je oog benut dat licht alleen als de pupil zo ver opent. Nikon noemt voor het donker 7 mm. Practical Sailor meldt dat de gemiddelde 50-jarige maar 5 tot 6 mm pupilopening haalt. Voor die leeftijd past een 10x50 met 5 mm dus beter dan een 7x50 met 7,1 mm.

Swarovski Optik schrijft dat de pupil bij kinderen tot 8 mm kan openen en met de jaren minder flexibel wordt. Met de uitgangspupil rekenhulp vergelijk je je eigen formaat met deze waarden.

Vasthouden of op een statief

ZEISS noemt 7 tot 10x als gangbaar bereik voor vasthouden. De British Astronomical Association schrijft dat alles boven 10x moeilijk te houden is en op een statief hoort. Daarmee valt de 12x60 buiten het vrije bereik, terwijl de 7x50 en 10x50 modellen uit de hand kunnen.

Audubon legt uit dat een vergroting van 8 ook de handbewegingen 8 keer vergroot. Bij 10x geldt dat 10 keer, en bij langdurig naar boven kijken merk je dat snel. Nikon noemt een statief nuttig bij lange waarneming of hoge vergroting.

Statiefgeschikt zijn Viper HD 10x50, Cometron 7x50, SkyMaster 12x60, Monarch M5 in 10x50, Marine 7x50 en Prostaff P7 in 10x50. Vortex vermeldt voor zijn adapter een schroefdraad van 1/4"-20. Meer over de keuze staat bij wanneer een verrekijker een statief nodig heeft.

Wat de cijfers van deze 10 modellen zeggen

Het mediane beeldveld is 105 m op 1.000 m, bij een spreiding van 89 tot 140 m. Het mediane gewicht is 810 g en de mediane oogafstand 19,3 mm. De mediane scherpstelafstand is 9,4 m. Van de 9 modellen met een oogafstand in de documenten hebben 8 er 16 mm of meer.

De Royal Astronomical Society noemt 8x40 en 10x50 als formaten die vaak voor beginners worden aanbevolen. De British Astronomical Association noemt 10x50 en 7x50 goed. Daarom lopen hier de 10x50 modellen en de 7x50 modellen door elkaar.

Het dakkantprisma komt het vaakst voor. Eén model heeft ED-glas. Een 10x50 geeft meer detail per beeldpunt, een 7x50 een ruimer beeld en een grotere uitgangspupil. Wie bij 10x een korte oogafstand heeft, kiest de Nikon of de Vortex uit de lijst.

Wat dit overzicht weglaat

Kleinere formaten als 8x42 en 10x42 ontbreken: hun lens is kleiner dan 50 mm. De Royal Astronomical Society en de British Astronomical Association noemen 8x40 wel als lichter alternatief, maar de uitgangspupil blijft onder 5 mm. Zie de beste verrekijkers vergeleken voor die formaten.

Grote modellen met 20x80 of 25x100 uit de SkyMaster serie staan er niet bij. De Astronomical League noemt lensdiameters van 50 tot 80 mm geschikt voor diepe hemelobjecten, maar Celestron stelt dat een statief nodig is vanaf 15x. Voor brildragers staat er een eigen lijst voor brildragers.

Het korte antwoord

Voor sterren vragen de bronnen vooral om een grote lens en een uitgangspupil van minstens 5 mm. Een 10x50 als de Nikon Prostaff P7 weegt 630 g en is licht genoeg voor de hand. Een 7x50 als de Steiner Navigator geeft 140 m beeldveld op 1.000 m bij 754 g.